Tarieven

Een eerste uitgave van de Stichting is een Nederlandse vertaling van het spraakmakende boek van de jonge Duitse oratoriaan Uw Michael Lang.

Via historisch onderzoek en theologische reflectie komt hij tot de conclusie dat de eucharistieviering waarbij priester en gelovigen tegenover elkaar staan of samen rond een altaar staan niet aansluit bij de historsiche ontwikkeling en de daarbij behorende theologische reflectie. De priester en gelovigen zouden in de eucharistie in een zelfde gebedsrichting moeten staan en wel conversi ad Dominum, gericht op de Heer.

“De gewone kerkbezoeker ziet twee duidelijke resultaten van liturgievernieuwing na het Tweede Vaticaanse Concilie: het Latijn is weg en de altaren zijn toegekeerd naar het volk. Wie zelf de concilieteksten leest, stelt verbaasd vast, dat geen van beide in de besluiten van het Concilie te vinden is.” Aldus kardinaal Ratzinger, de huidige paus Benedictus, in zijn voorwoord op het boekje van Uwe Lang “Conversi ad Dominum” over de geschiedenis en de theologie van de christelijke gebedsrichting.
Uit ervaring weten we allemaal dat onder de oude ritus door de gelovigen meestal verstaan wordt het gebruik van het Latijn en de Mis “met de rug naar het volk”, en onder de nieuwe ritus het gebruik van de volkstaal en de Mis “met het gezicht naar het volk”. Die verwarring bleek ook weer bij de publicaties rond de forma ordinaria en de forma extraordinaria bij de afkondiging van “Summorum Pontificum”. Daarom stellen we nogmaals heel duidelijk: het vieren van de Mis in de forma ordinaria, dus in de nieuwe ritus, is volgens de liturgische boeken heel wel mogelijk in het Latijn en “met de rug naar het volk”.
Het boekje van de jonge Duitse oratoriaan Uwe Lang pleit vanuit een gedegen historische studie en theologische beschouwingen voor de nieuwe ritus “met de rug naar het volk”. We zetten niet voor niets “met de rug naar het volk” tussen haakjes. Die veel gebruikte uitdrukking geeft een volkomen verkeerd beeld van wat de liturgie in die gebedshouding bedoelt. De Mis gebeurt namelijk wezenlijk niet naar het volk toe, is niet op het volk gericht maar gebeurt naar God, is een heilig theocentrisch gebeuren. Wezenlijk staan priester en volk in de liturgie op God gericht. Ze staan eigenlijk in dezelfde richting: biddend naar God toe en van Hem het heil verwachtend. Daarom was het in de oude Kerk gebruikelijk dat de bisschop of de priester na de woorddienst uitriep: “Conversi ad Dominum”. Van Augustinus is bekend dat hij veel preken afsloot met een gebed dat begint met “Conversi ad Dominum. Men richtte zich dan gezamenlijk tot de Heer, niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk.

Het is een leesbaar en tegelijkertijd wetenschappelijk verantwoord boek voor iedereen die geïnteresseerd is in de werkelijke vernieuwing van de hedendaagse liturgie.